آنه عزیزم، سلام.
آنه، بالاخره قورباغه‌ام را قورت دادم؛ همان قورباغه‌ی سیاه و چغر را. مطمئنم می‌دانی کدام قورباغه را می‌گویم.
آنه، دیروز، بعد از یک حمله‌ی پنیک شدید، دوباره ترس از بیماری‌های قلبی و عروقی به سراغم آمد. چنان به جانم افتاد که دیگر رمق و رغبت انجام هیچ کاری را نداشتم. میان همان حال خراب و فشارخون گرفتن‌های مکرر، تلفن را برداشتم و برای متخصص قلب نوبت گرفتم.
با گرفتن نوبت، ترسم بیشتر شد. عرق سرد بر تنم نشست و فوبیای بیماری‌های قلبی و عروقی دوباره گلویم را فشرد و تا مرز خفگی برد. تمام دیروز کاری نکردم؛ جز کمی بازی با دخترم و غرق شدن در اینستاگرام، شاید برای اینکه چند دقیقه‌ای از افکارم فرار کنم.
آنه، می‌دانی؟ شاید برای خیلی‌ها، حتی خود تو، خنده‌دار باشد. مگر دکتر رفتن و چکاپ شدن ترس دارد؟ بله، برای کسی مثل من که فوبیای بیماری دارد، به‌خصوص بیماری‌های قلبی و عروقی، حتی گرفتن یک نوبت ساده هم می‌تواند جان‌فرسا باشد.
آنه، دیشب همسرم شب‌کار بود و من تا صبح از اضطراب دکتر چشم روی هم نگذاشتم.
امروز مدرسه‌ی دخترم جلسه داشتم. جسمم آنجا بود و فکرم جای دیگری؛ درگیر بیماری و اتفاقاتی که هنوز نیفتاده بودند. روز سختی بود، اما تصمیمم را گرفته بودم. باید خودم را از این برزخ پنج‌ساله خلاص می‌کردم. باید می‌رفتم و مطمئن می‌شدم؛ هرچند برای آدمی که با استرس و اضطراب زندگی می‌کند، اطمینان صددرصدی انگار وجود ندارد.
تا ساعت سه، زمانی که باید راه می‌افتادم، بارها پشیمان شدم. چند بار تا مرز منصرف شدن رفتم و با تشرهای شوهرم دوباره به خودم آمدم. شاید اگر پافشاری او نبود، مثل تمام دفعات قبل نوبتم را کنسل می‌کردم.
مقابل بیمارستان که از ماشین پیاده شدم و یاسر و دخترم رفتند، قلبم فرو ریخت. ترس مثل بختک روی سینه‌ام افتاد. نکند دیگر آن‌ها را نبینم؟ گمان نمی‌کردم زیر بار این همه فشار و استرس، آن هم در ویزیت متخصص قلب، دوام بیاورم. هرچه به مراحل معاینه نزدیک‌تر می‌شدم، قلبم محکم‌تر به سینه‌ام می‌کوبید. شاید باورت نشود، اما حتی بعد از بیرون آمدن از اتاق نوار قلب، میان هجوم افکارم، تپش قلبم را از روی لباس حس می‌کردم.
دلم می‌خواست نوبتم زودتر برسد، اما نمی‌رسید. یک ساعت انتظار برای من چیزی شبیه جهنم بود؛ جهنمی که لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌سوختم.
وارد مطب که شدم، دکتر با نگاهی نگران پرسید: «خوبید؟»
سعی کردم نفس بکشم، اما نمی‌توانستم. به‌زحمت گفتم: «می‌ترسم. استرس دارم.» کمی آب خوردم و نشستم.
منتظر بودم دکتر هم مثل متخصص قلبی که سال ۹۸، در اوج بیماری استرس و اضطرابم، مرا از مطب بیرون کرد و گفت «این اداها چیه؟» رفتار کند؛ اما این‌طور نشد. صبورانه نشست و به حرف‌هایم گوش داد. از ترس‌هایم گفتم، از اضطرابم درباره‌ی بیماری‌های قلبی و از اینکه چقدر از آمدن به مطب می‌ترسم. گوش داد و همدردی کرد تا کم‌کم آرام شدم.
راستش وقتی چهره‌ی جوانش را دیدم، با خودم گفتم: «وا مصیبتا! کجا آمده‌ام؟» اما برخوردش آن‌قدر خوب بود که کم‌کم آرام گرفتم. میان آن همه ترس، کمی احساس امنیت کردم.
نوار قلبم را برداشت. با اضطراب نگاهش کردم. گفت: «خوبه، فقط چرا این‌قدر تپش قلب داری؟»
گفتم: «همیشه این‌طوری نیستم. پای دکتر قلب که وسط می‌آید، این‌جوری می‌شوم.»
خندید و گفت: «حق داری، قیافه‌ی من هم که ترسناکه؛ حتماً الان بیشتر ترسیدی!»
خندید و من هم خندیدم.
درباره‌ی داروهایم حرف زدیم. از اینکه ورزش می‌کنم ابراز خوشحالی کرد و تشویقم کرد ادامه بدهم. وقتی کمی آرام شدم، فشارم را گرفت. نمی‌دانم چند بود؛ گفت کمی بالاست، اما با این حجم از استرس ایرادی ندارد.
وقتی حالم بهتر شد، گفت: «اگر موافق باشید، برای اینکه فاتحه‌ی این استرس را بخوانیم، تست ورزش و اکو هم انجام بدهیم.»
گمانم رنگم پرید، چون بلافاصله اضافه کرد: «البته لازم نیست، اگر بخواهید.»
هول شدم و پرسیدم: «تست ورزش همون ترامپولینه؟»
خندید و گفت: «نه، ولی فهمیدم منظورتون چیه.»
تازه فهمیدم به‌جای تردمیل، ترامپولین گفته‌ام!
آنه، وقتی نوبت تست ورزش رسید، دیگر شک نداشتم که قلبم از کار خواهد افتاد. آخر مامان هم دقیقاً روی تردمیل حالش بد شده بود. این تصویر مدام جلوی چشمم می‌آمد.
دست‌هایم بی‌حس شده بودند. گرفتن میله‌های تردمیل برایم سخت بود و پاهایم ذوق‌ذوق می‌کردند. با این حال نمی‌خواستم کم بیاورم. نمی‌خواستم همه‌ی این ترس و انتظار بی‌نتیجه بماند. از متوقف شدن می‌ترسیدم؛ از اینکه دوباره بیماری مثل بختک خودش را رویم پهن کند.
سخت بود، اما دوام آوردم. مدام الهه را تصور می‌کردم که وسط یک تمرین سخت هوازی فریاد می‌زند: «ادامه بده، تو می‌تونی!» و ندا را که می‌گوید: «پول دادی، حیفه!»
بالاخره تمام شد.
دست‌هایم آن‌قدر بی‌رمق بودند که حتی لباس پوشیدن هم برایم سخت شده بود. منی که برهنه بودن جلوی دیگران برایم عذاب است، بی‌رمق و خسته، بدون اینکه لباس بپوشم، مستقیم روی صندلی نشستم. پرستار گفت اگر سرگیجه دارم، چشم‌هایم را ببندم؛ اما سرگیجه نداشتم.
لباس پوشیدم و بیرون آمدم. گلویم شبیه چوب خشک شده بود و حس خفگی داشتم. دست‌هایم را با ماده‌ی ضدعفونی‌کننده شستم، لیوانی برداشتم و آب خوردم. مزه‌ی الکل در دهانم پیچید. توجهی نکردم؛ آب خوردم و آب خوردم. چند لیوان، نمی‌دانم؛ اما آن‌قدر خوردم تا آب دیگر طعم ضدعفونی‌کننده نمی‌داد.
باز هم باید منتظر می‌ماندم، اما این بار حالم بهتر بود. از دو مرحله عبور کرده بودم. تست ورزش داده بودم و هنوز نفس می‌کشیدم!
برای اکو صدایم کردند. دکتر اکو را انجام داد و بعد درباره‌ی نتیجه‌ها صحبت کرد. سپس گزارش تست ورزشی‌ام را هم بررسی کرد و خندید. گفت: «وقتی از در وارد شدید، حالتان جوری بود که با خودم گفتم وا مصیبتا! یک مریض اورژانسی مانده روی دستم. با خودم گفتم این هم شانس ما!»
خندیدم.
این بار واقعاً خندیدم؛ آزاد و رها، بدون آن بختک ترس.
آنه، سبک شده بودم. تصمیم گرفتم تا خانه روی برگ‌های پاییزی قدم بزنم. دلم می‌خواست آرام‌آرام راه بروم و از آن همه برگ رنگارنگ لذت ببرم.
آنه، امشب برای تشکر از وحیده‌ای که زیر بار این همه فشار دوام آورد و چغرترین قورباغه‌اش را قورت داد، دو کتاب برایش خریدم؛ دو نمایشنامه از نیل سایمون.
آنه، نمی‌دانم این حس اطمینان تا کی دوام می‌آورد. می‌دانم که شاید دوباره هیولای نفرت‌انگیز افکار منفی به سراغم بیاید. شاید باز هم از چیزی بترسم که هنوز اتفاق نیفتاده است. اما این بار می‌خواهم چیزی را به خاطر داشته باشم: من توانستم با وجود تمام آن ترس‌ها بروم، بمانم و از پسش بربیایم.
نمی‌خواهم منتظر روزی بمانم که دیگر هیچ ترسی نداشته باشم تا زندگی کنم.
می‌خواهم بترسم و باز هم زندگی کنم.
سلام عالی بود وحیدهی قهرمان. 👏👏👏👏
آفرین بترس و زندگی کن. 👍
ممنون مریم عزیزم