داستان در مطب دندان‌پزشکی می‌گذرد؛ فضایی تلخ و ناخوشایند که چوبک با جزئیات حسی، به‌ویژه صداها و بوها، آن را ملموس می‌کند. صدای ابزارها، بوهای تند و انتظار، اضطرابی می‌سازند که مستقیم به خواننده منتقل می‌شود؛ گویی خودمان در همان اتاق انتظار نشسته‌ایم.
زن و مردی کنار هم منتظرند. هر دو مضطرب‌اند، اما هرکدام درگیر جهان ذهنی خودشان هستند. آن‌ها در یک مکان مشترک حضور دارند، اما راهی به دنیای یکدیگر پیدا نمی‌کنند. داستان تصویر دقیقی از تنهایی آدم‌هاست؛ تنهایی‌ای که از شدت درگیری درونی می‌آید، نه از بی‌تفاوتی.
عنوان داستان هم هوشمندانه است. خاکستری نه سیاه است و نه سفید. مطب دندان‌پزشکی هم همین‌طور: فضایی ترسناک و ناخوشایند که در عین حال برای درمان ضروری است. عنوان داستان می‌تواند به تجربه‌هایی اشاره کند که نمی‌توان آن‌ها را به‌سادگی در دو قطب متضاد جای داد.#تحلیلواره