از برف خونین تا خیانت

خوانشی از دو روایت«همراه» صادق چوب

دو گرگ، یک زمستان سخت و یک پایان تلخ. چوبک همین موقعیت ساده را در دو شیوه‌ی متفاوت روایت کرده است و تفاوت این دو روایت، پرسشی بزرگ‌تر از یک قصه‌ی حیوانات پیش می‌کشد: وقتی گرگ‌ها زبان پیدا می‌کنند، درندگی از بین می‌رود یا فقط بهانه‌هایش بهتر می‌شود؟

در هر دو روایت، دو گرگ گرسنه و سرمازده گرفتار کولاک‌اند و سرانجام یکی برای زنده ماندن، دیگری را می‌خورد. اتفاق نهایی یکی است، اما تجربه‌ی خواندنشان کاملاً فرق می‌کند.

روایت اول: خشونت به‌مثابه بخشی از طبیعت

در روایت اول، تمرکز بر طبیعت است. نثر سنگین، آهنگین و پرتراکم است و در بخش‌های میانی قصه، جمله‌ها با «و» به هم زنجیر می‌شوند تا خستگی و کندی گام‌های گرگ‌ها را منتقل کنند. برف «ستمگر» است، کولاک «تازیانه» و «سیلی» می‌زند و کنده‌ی سوخته «پنجه‌ی استخوانی» به آسمان برافراشته است. طبیعت فقط پس‌زمینه نیست؛ دشمنی فعال است که شخصیت‌ها را به سمت نابودی می‌راند.

گرگ‌ها تقریباً بی‌نام‌اند و از گذشته‌شان چیزی نمی‌دانیم. حتی نامشان هم نیست؛ فقط «همراه» و دو عبارت جابه‌جاشونده: «وانکه بر پای بود» و «وانکه بر پای نبود». دیالوگی در کار نیست و تغییر رابطه فقط با رفتار و نگاه نشان داده می‌شود.

اینجا «نگاه» تقریباً شخصیت سوم قصه است. گرگ ایستاده با نگاهی «آزمند» و «پر شره» به همراه فرومانده خیره می‌ماند و گرگ ضعیف هم تمام نیرویش را در چشمان بی‌فروغش جمع می‌کند. همین نگاه‌ها پیش از هر حمله‌ای، پایان را اعلام می‌کنند. تصویر ماندگار قصه هم تضاد سفید و سرخ است: «برف سفید» که «برف خونین» می‌شود.

در چنین فضایی، بلعیده شدن گرگ ضعیف را در چارچوب قانون بقا می‌پذیریم. طبیعت نیازی به توجیه ندارد و راوی هم قضاوتی نمی‌کند.

روایت دوم: وقتی گرگ‌ها حرف می‌زنند

در شیوه‌ی دوم، همه‌چیز عوض می‌شود. زبان گفتاری و عامیانه است و بیشتر قصه در گفت‌وگو می‌گذرد. گرگ‌ها گذشته دارند، از کودکی با هم دوست بوده‌اند، شکار را با هم می‌خورده‌اند و در یک غار زندگی می‌کرده‌اند. درباره‌ی پدرانشان حرف می‌زنند، همدیگر را سرزنش می‌کنند و از «آدمیزاد» و «حامی» و ده و آغل سخن می‌گویند. بُعد انسانی و اجتماعی اینجا صریح می‌شود.

به همین دلیل، پایان قصه برای مخاطب سخت‌تر است. دیگر با مرگ یک حیوان روبه‌رو نیستیم؛ با خیانت به رفاقتی طولانی روبه‌رو هستیم. در روایت اول مرگ را می‌بینیم، اما در روایت دوم فرایند بی‌رحمانه‌ی تبدیل شدن یک دوست به طعمه را لحظه‌به‌لحظه تجربه می‌کنیم. تلخی این پایان فقط از زنده‌خواری نمی‌آید؛ از رابطه‌ی طولانی دو گرگ، آگاهی قربانی از خیانت و توجیهاتی می‌آید که مهاجم برای کارش می‌تراشد. چون گرگ ضعیف حرف می‌زند، اعتراض می‌کند و تا آخر امیدوار است، زنده‌خواری او تلخ‌تر و زننده‌تر است. وقتی با ناباوری می‌پرسد «داری چکار می‌کنی؟ منو چرا گاز می‌گیری؟»، هنوز نمی‌تواند باور کند.

درندگی؛ استعاره‌ای از روابط انسانی

در روایت دوم، گرگ بیشتر از آنکه حیوان باشد، استعاره‌ای از انسان است. انسان هم خوی درندگی دارد، نه لزوماً به معنای خوردن و کشتن، بلکه در شکل‌های پیچیده‌تر: قربانی کردن ضعیف‌تر برای حفظ قدرت و منفعت. در چنین مناسباتی، دیگری انسانی با نیازها و حقوق مستقل نیست و وسیله‌ای برای ادامه‌ی حیات فرد قدرتمندتر است. فرد ضعیف نه‌تنها آسیب می‌بیند، بلکه توان دفاع از خود و تغییر شرایط را هم ندارد.

خشونت در لباس دوستی و فداکاری

جالب‌ترین بخش روایت دوم، تلاش گرگ نیرومند برای توجیه کار خودش است. او به دوستش می‌گوید: «تو اگه نخوای یه فداکاری کوچک در راه دوست عزیز خودت بکنی پس برای چی خوبی؟»

این جمله وارونگی عجیبی دارد: کسی که قصد قربانی کردن دیگری را دارد، خودش را جای کسی می‌گذارد که از دوستش انتظار فداکاری دارد. دلیل‌های بعدی‌اش هم همین‌قدر عجیب است: اگر نخورمت، لاشخورها می‌خورندت؛ اگر بمیری، گوشتت بو می‌گیرد و ناخوشایند می‌شود. یعنی نه‌تنها دوستش را قربانی می‌کند، بلکه می‌کوشد این قربانی شدن را به نفع خود او جلوه دهد.

این یکی از مهم‌ترین لایه‌های استعاری قصه است: خشونتی که خودش را در لباس خیرخواهی پنهان می‌کند. در زندگی انسانی هم گاهی منفعت‌طلبی با واژه‌هایی مثل خیر عمومی، دوستی، فداکاری و مصلحت توجیه می‌شود، در حالی که باید پرسید چه کسانی سود می‌برند و هزینه را چه کسانی می‌پردازند. شاید تلخ‌ترین شکل درندگی همین باشد: دیگری را قربانی کنی و به او بقبولانی که این به خیر و صلاح خودش بوده است.

عادی‌سازی خشونت و انتقال آن به نسل بعد

گرگ نیرومند می‌گوید: «اگرم تا حالا نمی‌خورده، من شروع می‌کنم تا بعدها بچه‌هامونم یاد بگیرند.» او می‌داند که خوردن همنوع رفتاری معمول نیست، اما تصمیم می‌گیرد آن را آغاز کند. این جمله را می‌شود اشاره‌ای به بازتولید رفتار از نسلی به نسل دیگر دانست:

  • شکستن یک قاعده یا ممنوعیت
  • تبدیل یک رفتار غیرمعمول به امکانی پذیرفته‌شده
  • تکرار و دنباله‌روی دیگران
  • انتقال آن به نسل بعد و تبدیل شدنش به الگو

بسیاری از قوانین نانوشته‌ی جامعه همین‌گونه شکل می‌گیرند: رفتاری که روزی ناپسند بود، با تکرار به بخشی از مناسبات عادی بدل می‌شود.

قربانی؛ اعتماد و ناتوانی در باور خیانت

گرگ ضعیف با وجود همه‌ی نشانه‌ها نمی‌تواند باور کند دوستی که سال‌ها با او شکار تقسیم کرده، حالا او را شکار می‌کند. حتی وقتی خطر را می‌فهمد، به‌جای دفاع از جانش به رابطه‌ی گذشته پناه می‌برد: «بذار بمیرم، وقتی مردم هر کاری می‌خوای بکن.»

این جمله بسیار دردناک است. او دیگر برای زنده ماندن چانه نمی‌زند؛ فقط می‌خواهد دوستش تا آخرین لحظه حرمت دوستی را نگه دارد. یکی هنوز در جهان دوستی زندگی می‌کند و دیگری در جهان منفعت، و همین فاصله، وجه تراژیک قصه است.

پرسشی که دو روایت پیش رویمان می‌گذارند

با وجود پایان یکسان، چوبک با تغییر شیوه‌ی روایت، احساس و قضاوت مخاطب را تغییر می‌دهد. چیزی که در روایت اول بخشی از طبیعت است، در روایت دوم رفتاری بی‌رحمانه و غیراخلاقی می‌شود. و شاید پرسش اصلی همین باشد:

آیا انسان با زبان، عقل و اخلاق از درندگی فاصله گرفته، یا فقط ابزارهای پیچیده‌تری برای پنهان کردن و توجیه آن پیدا کرده است؟

گرگ روایت اول برای بقا همنوعش را می‌خورد و توضیحی نمی‌دهد. گرگ روایت دوم از دوستی و فداکاری حرف می‌زند تا کارش موجه به نظر برسد. شاید تفاوت اصلی همین‌جاست: انسان نه‌تنها می‌تواند دیگری را قربانی کند، بلکه می‌تواند برای قربانی کردنش داستانی بسازد که در آن خودش محق و حتی خیرخواه دیده شود.

جمع‌بندی

درندگی همیشه به معنای بلعیدن دیگری نیست. گاهی شکل پیچیده‌تری دارد: ضعیف‌تر را قربانی می‌کنی، از ناتوانی‌اش بهره می‌بری و بعد نام این رفتار را ضرورت، دوستی، فداکاری یا خیرخواهی می‌گذاری.

این نوشته یک خوانش شخصی است، نه تفسیر قطعی از نیت چوبک. به‌ویژه خوانش اجتماعی روایت دوم، برداشتی است که از استعاره‌ی گرگ‌ها و مناسبات میان آن‌ها شکل گرفته و می‌تواند خوانش‌های دیگری هم داشته باشد.

ارسال دیدگاه